اپل امروز با یک رونمایی طوفانی، نسل جدید سیلیکون‌های خود را به نمایش گذاشت. این شرکت نه‌تنها از پردازنده M6 به عنوان اولین طراحی System-on-Chip (SoC) با لیتوگرافی ۲ نانومتری خود پرده برداشت، بلکه تراشه هیولای M5 Ultra را نیز با معماری «چهار دای» (Quad-Die) معرفی کرد.
اما در کنار تمام این جذابیت‌های سخت‌افزاری، یک سوال مهم برای کاربران دنیای متن‌باز پیش می‌آید: تکلیف اجرای لینوکس روی این پردازنده‌ها چه می‌شود؟ بیایید ابتدا نگاهی به مشخصات این هیولاها بیندازیم.
تراشه اپل M6؛ ورود به عصر ۲ نانومتری
مدل پایه پردازنده M6 امروز همراه با نسل جدید مک مینی (Mac Mini) روانه بازار شد. این تراشه که توسط شرکت TSMC تولید شده، اولین پردازنده ۲ نانومتری اپل است. M6 در سینه خود یک پردازنده مرکزی (CPU) با ۱۲ هسته، پردازنده گرافیکی (GPU) با ۱۲ هسته و یک موتور عصبی دوگانه ۱۶ هسته‌ای (Neural Engine) را جای داده است. همچنین این تراشه از پهنای باند حافظه یکپارچه تا ۱۷۰ گیگابایت بر ثانیه پشتیبانی می‌کند.
ساختار ۱۲ هسته‌ای CPU در این تراشه شامل ترکیبی جذاب است: ۲ هسته فوق‌سریع (Super Cores)، ۴ هسته قدرتمند (Performance) و ۶ هسته کم‌مصرف (Efficiency). اپل ادعا می‌کند که M6 «سریع‌ترین عملکرد تک‌رشته‌ای (Single-threaded) در جهان» را ارائه می‌دهد. عملکرد چندرشته‌ای (Multi-threaded) آن نیز تا ۱.۲ برابر سریع‌تر از M5 و حدود ۲.۴ برابر سریع‌تر از نسل اول یعنی M1 است.
تراشه M5 Ultra؛ یک غول پردازشی برای مک استودیو
در کنار M6، اپل از M5 Ultra نیز رونمایی کرد. این تراشه اولین محصول اپل با معماری چهار دای (Quad-Die) است و قدرتمندترین سیلیکون طراحی شده توسط این شرکت برای پردازش‌های سنگین هوش مصنوعی و ایستگاه‌های کاری حرفه‌ای محسوب می‌شود.
تراشه M5 Ultra از حداکثر ۳۶ هسته CPU، گرافیک خیره‌کننده ۸۰ هسته‌ای و پهنای باند حافظه فوق‌العاده ۱.۲ ترابایت بر ثانیه پشتیبانی می‌کند. این تراشه قرار است در دل مک استودیو (Mac Studio) جدید بتپد. برای جزئیات کامل‌تر این رویداد می‌توانید به اتاق خبر رسمی اپل (Apple Newsroom) مراجعه کنید.
دردسرهای جدید برای آساهی لینوکس!
اما بخش جذاب ماجرا برای ما لینوکس‌کارها! با معرفی M5 Ultra و M6، کوهی از کارهای جدید روی دوش توسعه‌دهندگان پروژه Asahi Linux و سایر کسانی که در تلاش برای پورت کردن لینوکس و BSDها روی سیلیکون‌های اپل هستند، تلنبار شد.
مهندسی معکوسِ درایورهای اپل کار به‌شدت پیچیده‌ای است. برای درک بهتر این چالش، کافیست بدانید که در کرنل لینوکس نسخه 7.3، پشتیبانی از تراشه‌های سری M3 (پرو، مکس و اولترا) تازه در حد بوت شدن به محیط متنی کنسول (Console) رسیده است! یعنی هنوز هیچ خبری از شتاب‌دهنده گرافیکی (GPU Acceleration) یا سایر ویژگی‌های ضروری برای استفاده روزمره از لینوکس روی خانواده M3 نیست؛ چه برسد به M6!
باید منتظر ماند و دید جامعه قدرتمند متن‌باز چطور با چالش مهندسی معکوس این معماری ۲ نانومتری و چهار دای روبرو خواهد شد.
نظرتان درباره معماری جدید تراشه‌های اپل چیست؟ آیا روزی می‌رسد که بتوانیم توزیع‌هایی مثل دبیان را به راحتی و با تمام امکانات روی مک‌بوک‌های جدید اجرا کنیم؟
