حدود ۶۶ میلیون سال پیش، برخورد یک سیارک غول‌پیکر به زمین که همه ما داستان انقراض دایناسورها توسط آن را شنیده‌ایم، ظاهراً فقط نابودی به همراه نداشته است! این سنگ فضایی بزرگ در ناحیه یوکاتان امروزی فرود آمد و در اعماق اقیانوس، حرارتی ایجاد کرد که یک سیستم گرمابی (Hydrothermal system) شگفت‌انگیز را به مدت ۸ میلیون سال فعال نگه داشت؛ سیستمی که به احتمال زیاد بهشتی برای رشد و نمو میکروارگانیسم‌ها بوده است.
ماجرا از این قرار است که وقتی محققان در سال ۲۰۱۶ کوره‌های نمونه‌برداری را به اعماق این گودال فرستادند، متوجه تغییرات شدید ساختاری تا عمق ۳۵ کیلومتری زمین شدند. آب دریا به داخل سنگ‌های ذوب‌شده و متخلخل نفوذ کرده و با دریافت حرارت، چنین سیستم بی‌نظیری را شکل داده است. حالا تحلیل‌های جدیدتر نشان می‌دهد که عمر این سیستم گرمابی برخلاف تصورات قبلی که ۲ میلیون سال تخمین زده می‌شد، حداقل چهار برابر بیشتر یعنی حدود ۸ میلیون سال دوام داشته است.
nn
عمق ا اعماق تاریخ و اقیانوس
تیم تحقیقاتی به سرپرستی Annemarie Pickersgill از دانشگاه Глаسگو، با بررسی ایزوتوپ‌های موجود در نمونه‌های feldspar توانستند سن دقیق این سنگ‌ها را اندازه گیری کنند. آن‌ها متوجه شدند که با واپاشی پتاسیم به آرگون، گازهای مح حبس شده در سنگ زمان دقیق انجماد و سرد شدن را نشان می‌دهند. این داده‌ها ثابت کرد که حرارت و مواد مغذی موجود در این دهانه برخوردی از ۶۶ میلیون سال پیش تا ۵۸ میلیون سال پیش جریان داشته است.
طولانی‌تر شدن فعالیت‌های گرمابی، فرصت طلایی برای واکنش‌های شیمیایی و شکل‌گیری حیات فراهم می‌کند تا میکروارگانیسم‌ها بتوانند فراتر از نقطه پیدایش خود تکثیر شوند.
حیات راه خودش را پیدا می‌کند… حتی با یک منبع حرارتی فضایی!
شبیه‌سازی‌های کامپیوتری نشان داده‌اند که سرد شدن دمای این محیط تا ۹۰ درجه سانتی‌گراد بین ۱.۵ تا ۲.۳ میلیون سال طول کشیده و رسیدن به زیر ۵۰ درجه سانتی‌گراد نیز تا ۵ میلیون سال زمان برده است؛ یعنی دما کاملاً برای رشد کلونی‌های میکربی ایده‌آل بوده است. این کشف بزرگ نه تنها به ما می‌گوید که زمین چطور پس از یک فاجعه بزرگ دوباره به زندگی سلام کرده، بلکه راهنمای فوق‌العاده‌ای برای پیدا کردن حیات در سایر سیارات و محیط‌های قابل سکونت در کهکشان است.
